Gatunek ludzki już tak ma, że po prostu lubi się bać. Pozostawanie w strachu paradoksalnie wiąże się z pewnym rodzajem przyjemności. Dlatego na przykład ludzie chodzą do kina na horrory. Ci bardzie odważni decydują się na sporty ekstremalne, które działają na podobnej zasadzie, ale wymagają aktywności zainteresowanego. Mimo tego, że sam moment, które należałoby się bać trwa bardzo krótko, to potrafi wystarczać nawet na całe miesiące. Tak jest na przykład z osobami, które skaczą na bungee. Niektóre robią to raz, by się sprawdzić, ale inne skaczą cyklicznie, właśnie po to, żeby poczuć ten dreszczyk emocji i przez chwilę się pobać. Dla większości tak zwanego normalnego społeczeństwa, takie potrzeby mogą się wydawać zupełnie niezrozumiała, a często nawet zakrawające na masochizm. Jednak tej większości sprawa też dotyczy, tylko większość ma nieco mniej rozbudowaną potrzebę strachu i realizuje ją w codziennym życiu i takich rozrywkach, jak właśnie oglądanie filmów grozy czy czytanie kryminałów.

Najciekawsze są moim zdaniem sporty na wysokości. Takie zastygnięcie nad przepaścią, opierając się tylko o skały i trzymając za łańcuch muszą stanowić niepowtarzalną adrenalinę. Nie zapomnę scen z filmu dokumentalnego, który widziałam po raz pierwszy na 31 Międzynarodowym Moskiewskim Festiwalu. To był film Na linie, a przynajmniej ja bym przetłumaczyła tak angielski tytuł. Film opowiadał o mężczyźnie, który łamiąc prawo, wspinał się na wysokie budynki, po to, by umieścić między nimi linę i się na nią następne wspiąć. Każda taka scena przypominała wystąpienie w cyrku również człowieka na linie. Największym marzeniem głównego bohatera było wspięcie się na World Trade Center. Swoje marzenie spełnił, choć nie było łatwo i zaraz po zejściu z liny został aresztowany. O adrenalinę na pewno zadbał dla siebie, ale dla ogromnej ilości widzów na dole. To jest niesamowite właśnie w takich niebezpiecznych zajęciach, to, że nie tylko sam wykonawca, ale i oglądający się stresują, razem pocą, wspólnie przeżywają, kto wie, może nawet ci widzowie bardziej, niż sam wykonujący dane show.

Jazda figurowa na lodzie

Chyba nie ma osoby, której w jakiś sposób oglądanie jazdy figurowej nie sprawiałoby przyjemności. Ten sport oglądają zarówno mężczyźni jak i kobiety. Przy czym marzą o jego uprawianiu chyba bardziej kobiety, bo to takie delikatne unoszenie się nad ziemią poprzez taniec w dodatku. Tutaj adrenalinę podnosi dolna cześć łyżwy, a zatem metalowe ich zakończenie w połączeniu z taflą lodu. Najważniejszy jest moment zetknięcia się tych dwóch składowych tego sportu. Równowaga jest tu jeszcze bardziej ważna niż w bicyklach, bo łyżwiarz bardziej rozpędza się sam, wykonując różne piruety. Wrażenie oglądającego jest, moim zdaniem, również większe. Łyżwiarz musi czuć się bardzo dumnie z każdej wykonanej przez siebie figury. Jego uczucia muszą przypominać trochę ptaka, bo w końcu trochę fruwa. Ten sport wymaga także więcej zdolności ruchowych i tanecznych, bowiem łyżwiarz musi mieć poczucie rytmu, bez tego z pewnością w żaden sposób nie utrzymałby się na tej tafli. Mnie ten sport zachwyca, ponieważ taki ruch na lodzie przypomina mi romantyczne bale, na których tak zgrabnie się poruszano i tańczono tak zwiewnie.

Zapasy

Zawsze zastanawiało mnie, jaką mają motywację do takiej otyłości zapaśnicy. Rozumiem, że przyjemność może powodować sam fakt wygranej, ale żeby doprowadzać się do takiego wyglądu specjalnie, to nie dla mojego małego mózgu. Powinnam jednak być tolerancyjna, w końcu ktoś wymyślił taki sport, więc reguły obowiązują prawie jak w boksie, zatem czepiać się nie powinnam. Chcą, niech walczą. Właściwie mogłabym się czepiać także innych sportów, bo takie bieganie za piłką na boisku, to również bez sensu sprawa. Biegają dwa razy po 45 minut, lecą jak nienormalni za jedną piłką, by trochę pokopać, przy okazji nieźle skopać tyłek współzawodnikowi. Nikt chyba się nie zastanawiał nad tym, że w większości sportów sami sprawiamy sobie ból. Jak już wspomniałam, lubimy to. Dlaczego nikt jeszcze nie urządził zawodów na sprawianie sobie bólu, na to, aby w jak największym czasie ktoś skrzywdził najbliższych. Niech mężowie zdradzają żony nagminnie dla sportu, niech rodzice tłuką swoje dzieci dla sportu na czas, bo to też takie fajne i adrenalina wiadomo jest większa, jak ktoś odmierza czas.

Bicykle

Miałam kiedyś znajomego, który pierwszy raz wymówił to słowo – bicykl. W pierwszej chwili w ogóle nie skojarzyłam faktu jednego z pierwszych rowerów na świecie ze współczesnym rodzajem hobby! Zaczęłam się zastanawiać, cóż to za nowa dyscyplina, więc sprawdziłam w Internecie i nie mogłam uwierzyć, jak bardzo lubimy wracać do korzeni. Kolejny raz potwierdziła się moja prognoza na przyszłość, kto wie, do czego jeszcze powrócimy?! Nie mogła jednak się przemóc , by dosiąść zacnego antyku, choć żałuję trochę z perspektywy czasu. Takie wspięcie się na jedno ogromne koło, a na drugie mniejsze, to jak przelot balonem, tak mi się przynajmniej wydaje. W każdym razie to uniesienie się nad ziemią, kolejne pokonanie sił przyrody, by zobaczyć coś ponad. Okazuje się kolejny raz, że człowiek stworzony jest naprawdę do wyższych rzeczy. Do tego niezła zabawa, jak w wesołym miasteczku i duma, że na takim urządzeniu potrafi się człowiek utrzymać, nie tracąc równowagi. To jak dobre zapasy albo inny sport ekstremalny.

Złudna innowacja sportów ekstremalnych

Ludzie wymyślają coraz ciekawsze sporty, a przynajmniej tak im się wydaje, że są innowacyjni, Nikomu jednak chyba nie przyszło jeszcze do głowy, że większość z tych dyscyplin opiera się na podobnych zasadach. Czym innym jest wspinaczka wysokogórska, jak nie treningiem na wytrzymałość, bo wysiłek takiego wspinacza można swobodnie porównać do potu piłkarza na boisku podczas meczu piłki nożnej. Albo słynna hiszpańska corrida, czyż nie przypomina walk starożytnych gladiatorów? Ktoś mógłby zarzucić małą współczesność przytoczonych wyżej przykładów, ale można podać i rzekomo bardziej innowacyjne, jak jedzenie na czas pączków, czy objawienie w ostatnich latach wśród uczniów – zośka, czy jazda na deskorolce. To wszystko ruch, ale w różnych postaciach, zawsze jest jeden zwycięzca, są i przegrani. Takie reguły i współzawodnictwo podnoszą nam również adrenalinę. Okazuje się zatem, że bardziej niż nam się wydaje, kochamy być pierwszymi po tym, jak się bardzo namęczymy, by wywalczyć daną pozycję. Nie ma takiej satysfakcji, gdy słabi są przeciwnicy albo, gdy jest ich mało.

Najnowsze sporty ekstremalne trochę w innym świetle

Czemu nikt się nie zastanowi nad tym, że jest jeszcze u góry Ktoś, kto również dał nam czas i patrzy na nasze zachowanie. Wydaje mi się, że działała by wówczas zasada, że co dozwolone i rozpowszechnione szybko się nudzi. Więc może warto taki sport wprowadzić w życie?! Może po pewnym czasie znudzi się zdradzanie żon czy mężów, może zmniejszy się liczba dokonanych aborcji lub porzuconych bez opieki dzieci albo pozostawionych pod cudzymi drzwiami, bo prawdziwym rodzicom brak odwagi, by trochę powalczyć o własne szczęście. Zróbmy zawody w rozwodach, to przecież takie nowoczesne. Czemu nikt jeszcze nie urządził konkursu na szybką śmierć, im lepszy masz pomysł i im szybciej to zrobisz, tym jesteś bardziej cool. Choć może niekoniecznie nikt o tym nie myśli, bo ilu jest tych słabszych co dawno sięgnęli już po sznur. Może ich obrażam, ale nie mogę uzmysłowić sobie faktu pozostawiania przez te osoby małych dzieci, często bez opieki, bez domu, bez środków do życia. Zasady w takich zawodach są stanowczo niesprawiedliwe, bo ten, który rzekomo wygrywa się po prostu poddaje, zostawiają c na polu wali tych bardziej wytrwałych.